Blog

Na niniejszym blogu znajdziesz krótkie informacje dotyczące najczęściej zadawanych pytań w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Wpisy na blogu nie stanowią gotowych porad prawnych. Aby uzyskać więcej informacji dotyczących Twojego problemu przyjdź na konsultację prawną (dane adresowe w zakładce:  Kontakt) - pod warunkiem spełniania kryteriów do otrzymania nieodpłatnej pomocy prawnej (informacje w zakładce - Nieodpłatna Pomoc Prawna). 
Niedziela, Maj 20, 2018, 16:46 | Brak komentarzy »

W 2016 r. została powołana do życia Komisja Kodyfikacyjna Prawa Pracy. Jej głównym zadaniem było opracowanie dwóch projektów aktów prawnych: Kodeksu pracy i Kodeksu zbiorowego prawa pracy.

W połowie marca 2018 r. Komisja podjęła uchwałę o przyjęciu ww. projektów ustaw i tym samym zakończyła swoje prace.

Nowy Kodeks pracy miał dostosować przepisy do rynku pracy w XXI w.

Opracowany przez Komisję projekt Kodeksu pracy jest bardzo rozbudowany (ponad 500 artykułów), zawiera  przepisy kazuistyczne i zakłada m.in.:

1)      obowiązek uzasadniania wypowiedzeń umów zawartych na czas określony;

2)      wprowadzenie instytucji wysłuchania pracownika w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn dotyczących pracownika, przez pracodawców zatrudniających powyżej 10 pracowników;

3)      wprowadzenie krótszych niż obecnie okresów dla wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony w sytuacji, w której odpada cel, na który umowa została zawarta;

4)      wprowadzenie możliwości przywrócenia pracownika do pracy po wadliwym wypowiedzeniu także na inne stanowisko pracy niż przed dniem ustania umowy o pracę;

5)      możliwość przywrócenia do pracy pracownika zatrudnionego wcześniej na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony;

6)      zmianę nazwy sankcji za wadliwe wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę z odszkodowania na zadośćuczynienie, co ma odzwierciedlić to, że utrata pracy wywołuje przede wszystkim skutek w postaci krzywdy, a nie szkody;

7)      ujednolicenie wymiaru urlopu wypoczynkowego do 26 dni dla wszystkich pracowników;

8)      nowe rodzaje umów o pracę, które do tej pory nie były znane polskiemu prawu pracy, umowy o pracę dorywczą, umowę o pracę tzw. nieetatową;

9)      wydłużenie czasu umów o pracę na okres próbny z 3 miesięcy do  okresu nie dłuższego niż 182 dni.

Projekty wzbudziły spore kontrowersje zarówno wśród pracowników, jak i pracodawców. Przeciwko projektom wypowiedziała się związki zawodowe.

Należy zaznaczyć, że projekty póki co są jedynie propozycjami ekspertów z zakresu prawa pracy i zostały przekazane na ręce Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ministerstwo może teraz rozpocząć pracę nad projektami, jednak z zapowiedzi polityków obozu rządzącego wynika, że prace nad projektami nie będą prowadzone.


środa, Maj 9, 2018, 08:15 | Brak komentarzy »

Niniejsze opracowanie ma na celu wyjaśnienie, jakich czynności należy dopełnić, by sporządzić ważny testament w sytuacji wyjątkowej, gdy nie ma już możliwości sporządzenia testamentu zwykłego, np. własnoręcznego bądź w formie aktu notarialnego. Należy pamiętać, iż zgodnie
z art. 955 k.c., testament szczególny traci moc z upływem sześciu miesięcy od ustania okoliczności, które uzasadniały niezachowanie formy testamentu zwykłego, chyba że spadkodawca zmarł przed upływem tego terminu. Bieg terminu ulega zawieszeniu przez czas,
w ciągu którego spadkodawca nie ma możności sporządzenia testamentu zwykłego.

 

Istnieje kilka rodzajów testamentów szczególnych.

   

 

  I.            Testament ustny.

 

W świetle art. 952 §  1. k.c.:

 

Jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie zwykłej formy testamentu jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, spadkodawca może oświadczyć ostatnią wolę ustnie przy jednoczesnej obecności co najmniej trzech świadków.

 

Oprócz złożenia oświadczenia przez spadkodawcę, konieczne jest właściwe utrwalenia treści testamentu ustnego, by został on sporządzony w sposób zgodny z prawem. Zgodnie z art. 952
§  2. i §  3.k.c.:

 

Treść testamentu ustnego może być stwierdzona w ten sposób, że jeden ze świadków albo osoba trzecia spisze oświadczenie spadkodawcy przed upływem roku od jego złożenia, z podaniem miejsca i daty oświadczenia oraz miejsca i daty sporządzenia pisma, a pismo to podpiszą spadkodawca i dwaj świadkowie albo wszyscy świadkowie.

 

W wypadku gdy treść testamentu ustnego nie została w powyższy sposób stwierdzona, można ją w ciągu sześciu miesięcy od dnia otwarcia spadku (czyli dnia śmierci spadkodawcy) stwierdzić przez zgodne zeznania świadków złożone przed sądem. Jeżeli przesłuchanie jednego ze świadków nie jest możliwe lub napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, sąd może poprzestać na zgodnych zeznaniach dwóch świadków.

 

II.             Testament sporządzony w trakcie podróży.

 

Zgodnie z art. 953 k.c.:

 

Podczas podróży na polskim statku morskim lub powietrznym można sporządzić testament przed dowódcą statku lub jego zastępcą w ten sposób, że spadkodawca oświadcza swą wolę dowódcy statku lub jego zastępcy w obecności dwóch świadków; dowódca statku lub jego zastępca spisuje wolę spadkodawcy, podając datę jej spisania, i pismo to w obecności świadków odczytuje spadkodawcy, po czym pismo podpisują spadkodawca, świadkowie oraz dowódca statku lub jego zastępca. Jeżeli spadkodawca nie może podpisać pisma, należy w piśmie podać przyczynę braku podpisu spadkodawcy. Jeżeli zachowanie tej formy nie jest możliwe, można sporządzić testament ustny.

 

III.            Testamenty wojskowe.

 

Do testamentów sporządzanych w wyjątkowych okolicznościach należą testamenty wojskowe. Testament wojskowy może być sporządzony tylko w czasie mobilizacji lub wojny albo przebywania w niewoli. Okoliczności dopuszczające sporządzenie testamentu wojskowego nie wyłączają możliwości sporządzenia testamentu w formie przewidzianej w art. 949-953 Kodeksu cywilnego.

 

Testamenty wojskowe mogą sporządzać:

1)      żołnierze Sił Zbrojnych pełniący czynną służbę wojskową,

2)      pracownicy cywilni zatrudnieni w Siłach Zbrojnych,

3)      osoby cywilne towarzyszące Siłom Zbrojnym, a mianowicie:

a)      członkowie personelu stowarzyszenia "Polski Czerwony Krzyż" i innych stowarzyszeń udzielających pomocy wojskowej służbie zdrowia,

b)      osoby wykonujące czynności duszpasterskie w Siłach Zbrojnych,

c)      członkowie służb pomocniczych i inne osoby wykonujące świadczenia osobiste na rzecz Sił Zbrojnych.

Testament wojskowy może być sporządzony również przez inne osoby cywilne niż wymienione powyżej, jeżeli znajdują się na obszarze będącym pod wyłącznym zarządem organów wojskowych albo na jednostce pływającej Marynarki Wojennej lub na statku powietrznym należącym do Sił Zbrojnych.

 

Testament wojskowy może być sporządzony według jednej z następujących form:

 

1)      spadkodawca oświadcza swą ostatnią wolę ustnie sędziemu wojskowemu, który spisuje ją w protokole z podaniem miejsca i daty jego sporządzenia, odczytuje protokół spadkodawcy i sporządza o tym wzmiankę; następnie protokół podpisują spadkodawca
i sędzia, a jeżeli spadkodawca nie może się podpisać, sędzia wojskowy powinien zamieścić w protokole uwagę wyjaśniającą powód braku podpisu spadkodawcy;

 

2)      spadkodawca oświadcza swą ostatnią wolę ustnie w obecności dwóch świadków jednocześnie obecnych, z których jeden spisuje wolę spadkodawcy, podając miejsce
i datę jej spisania, a następnie tak sporządzony testament podpisują spadkodawca i dwaj świadkowie;

 

3)      jeżeli spadkodawca nie może się podpisać, oświadcza ustnie swą ostatnią wolę
w obecności trzech świadków jednocześnie obecnych, z których jeden spisuje wolę spadkodawcy podając miejsce i datę jej spisania wraz z wyjaśnieniem powodu braku podpisu spadkodawcy; tak sporządzony testament po odczytaniu go spadkodawcy
i dokonaniu o tym wzmianki podpisują wszyscy trzej świadkowie.

 

Ponadto w razie obawy rychłej śmierci spadkodawcy wskutek odniesionych ran lub choroby albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie którejkolwiek z określonych powyżej form testamentu wojskowego jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, testament wojskowy może być sporządzony również w tej formie, że spadkodawca oświadcza swą ostatnią wolę ustnie wobec dwóch świadków, choćby niejednocześnie obecnych; stwierdzenie treści takiego testamentu może nastąpić w sposób przewidziany w art. 952 § 2 i § 3 Kodeksu cywilnego.


Poniedziałek, Kwiecień 30, 2018, 12:31 | Brak komentarzy »

Zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990r., Nr 54, poz. 310) zwanej dalej ustawą o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także:

1)      okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka;

2)      przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem;

3)      przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Z analizy powyższych przepisów jest oczywiste, że do omawianego przypadku nie mają zastosowanie dwa pierwsze punkty. Należy zatem rozstrzygnąć, czy osoba pracująca
w gospodarstwie swoich dziadków może być uznana za domownika, dziadka lub babci.

            Pojęcie "domownik" nie zostało zdefiniowane we wskazanej wyżej ustawie o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Odsyła ona natomiast do znaczenia tego pojęcia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (T. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 277 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą
o ubezpieczeniu społecznym rolników, która obowiązuje od 01.01.1991r. Według treści jej
art. 6 pkt 2 przez domownika - rozumie się osobę bliską rolnikowi, która:

a) ukończyła 16 lat,

b) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie,

c) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Udzielając odpowiedzi na pytanie, czy pracownikowi należy doliczyć do stażu pracy okres pracy przypadający po 01.01.1991r., w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym swoich dziadków położonym w tej samej miejscowości należy udzielić odpowiedzi twierdzącej jeśli praca ta spełnia wyżej wymienione warunki. Analizując powyższy przepis ustawy
o ubezpieczeniu społecznym rolników należy na wstępie zauważyć, iż nie ulega wątpliwości, że wnuk jest osobą bliską dla swoich dziadków. Zatem jeśli taki wnuk pracuje w gospodarstwie rolnym swoich dziadków po ukończeniu 16 roku życia, pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie ich gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, a ponadto stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związany
z dziadkami stosunkiem pracy to taki okres pracy wnuka w gospodarstwie rolnym dziadków należy doliczyć do stażu jego pracy od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające
ze stosunku pracy.

Na gruncie omawianego przepisu może budzić jednak wątpliwości, co należy rozumieć przez zamieszkiwanie w bliskim sąsiedztwie. Wobec tego wyjaśnić trzeba, iż bliskie sąsiedztwo w tym znaczeniu oznacza zamieszkiwanie na tyle blisko gospodarstwa rolnego, aby w każdej chwili można było przystąpić do wykonywania czynności - pracy, a więc może to oznaczać zamieszkiwanie w bezpośrednim sąsiedztwie, klika domów dalej lub w tej samej miejscowości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010r., II Sa/Wa 136/10, wyrok SO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 maja 2014 r., V U 921/13). Kolejną przesłanką, którą osoba bliska,
w tym przypadku wnuk, musi spełnić, aby jego praca w gospodarstwie rolnym dziadków mogła być doliczona do jego stażu pracy, jest wykonywanie przedmiotowej pracy w sposób stały. Dlatego też prace wykonywane dorywczo, okazjonalnie nie spełniają powyższego wymogu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 października 2006 r., II UK 42/06 wskazał, iż miernikiem stałości pracy w gospodarstwie rolnym nie jest czas realizacji obowiązków, ale potrzeby związane z jego prowadzeniem. Wymiar czasu pracy domownika ma być stosowny do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego, zgodnie z jego strukturą, przy uwzględnieniu jego obszaru oraz ilości pracujących w nim osób, przy czym wystarczające dla uznania pracy domownika w gospodarstwie rolnym za stałą jest wykonywanie w jej przebiegu wszystkich zabiegów agrotechnicznych związanych z prowadzoną produkcją w rozmiarze dyktowanym potrzebami i terminami tych prac oraz używaniem ułatwiającego te prace sprzętu. Podobnie orzekł SN w wyroku z dnia 21 kwietnia 1998 r., II UKN 3/98.


Wtorek, Kwiecień 24, 2018, 19:19 | Brak komentarzy »

Definicja tytułu wykonawczego zawarta została w art. 776 Kodeksu postępowania cywilnego.

Tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Tytuł egzekucyjny jako podstawa egzekucji jest dokumentem urzędowym, który wprost stwierdza istnienie roszczenia wierzyciela względem dłużnika oraz jaki wynika z tego tytułu obowiązek dla samego dłużnika. 

Tytuł egzekucyjny fakultatywnie może wskazywać:

a) w jakim terminie powinno nastąpić spełnienie świadczenia,

b) jakie zdarzenie (jeżeli takie ma wystąpić) będzie sankcjonować spełnienie świadczenia,

c) zastrzeżenie, że spełnione świadczenie  dłużnika uzależnione jest od świadczenia wzajemnego wierzyciela,

d) w jakim zakresie została ograniczona odpowiedzialności dłużnika, względem wierzyciela,

e) uprawnienie, że wierzyciel może wykonać czynności na koszt dłużnika, jeżeli dłużnik nie wykona czynności w wyznaczonym terminie,

f) termin, do którego wierzyciel może wystąpić o nadanie klauzuli wykonalności,

Klauzula wykonalności jest aktem prawnym nadawanym przez sąd najczęściej I instancji stwierdzającym, iż wydany  (wyrok, postanowienie itd.) nadaje się do wykonania.

Tytuł wykonawczy jest podstawą do wszczęcia egzekucji do wysokości świadczenia wskazanego w tytule egzekucyjnym i to z całego majątku dłużnika.

Przykładowym tytułem wykonawczym składającym się z tytułu egzekucyjnego i klauzuli wykonalności jest:

a) ugoda zawarta przed mediatorem, która następnie zatwierdzona została przez sąd, co następuje przez nadanie jej klauzuli wykonalności,

b) wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta, nadająca się do wykonania w drodze egzekucji, po stwierdzeniu ich wykonalności przez sąd państwowy, w następstwie nadanej klauzuli wykonalności,

c) europejski nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa UE, którego wykonalność została stwierdzona w tym państwie na podstawie przepisów rozporządzenia.

Wskazać należy, że w niektórych wypadkach postępowanie egzekucyjne prowadzone może być tylko na podstawie samego  tytułu egzekucyjnego. A więc bez nadawania klauzuli wykonalności.

Do takich przypadków należą, np.:

a) prawomocne postanowienie komornika w przedmiocie o ukaraniu grzywną, art. 7681 kpc.

b) prawomocne postanowienie sądu o ustanowieniu zarządcy dla wprowadzenia go w zarząd, art. 7524 § 11, kpc.

c) postanowienie sądu o ogłoszeniu upadłości oraz postanowienie o powołaniu syndyka dla wprowadzenia syndyka w posiadanie majątku, art. 174 ust. 1 prawo upadłościowe,

d) nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym stanowi tytuł zabezpieczenia z chwilą jego wydania, wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności, art. 492 § 1 kpc.

e) postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności w części, w jakiej przyznano w nim wierzycielowi zwrot kosztów postępowania klauzulowego, art. 7941 kpc.  itd.


Poniedziałek, Kwiecień 23, 2018, 20:42 | Brak komentarzy »

Bliscy osób, które zmarły w wyniku wypadku drogowego, błędu lekarskiego lub innego wydarzenia będącego skutkiem bezprawnych działań osób trzecich, mogą domagać się od sprawcy zdarzenia i zakładu ubezpieczeń odszkodowania za znaczne pogorszenie się sytuacji życiowej, zadośćuczynienia za cierpienia psychiczne, a także renty. Sąd może zasądzić na rzecz bliskich zmarłego równocześnie odszkodowanie, zadośćuczynienie i rentę.

 

Odszkodowanie, zadośćuczynienie i renta to trzy różne uprawienia, które spełniają odmienną funkcję. Odszkodowanie ma na celu wyrównanie strat finansowych, poniesionych w związku utratą bliskiej osoby. Przykładowo, śmierć dorastającego syna, na którego pomoc rodzice mogli liczyć w niedalekiej przyszłości, przy uwzględnieniu zwłaszcza ich skromnych warunków materialnych oraz ich wieku wyłączającego posiadanie nowego potomstwa, stanowi dla rodziców znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej i uzasadnia przyznanie im odszkodowania. Śmierć jedynego żywiciela rodziny również uzasadnia przyznanie odszkodowania, które zrekompensuje rodzinie pogorszenie życiowej sytuacji.

 

Śmierć osoby bliskiej niesie ze sobą nie tylko pogorszenie sytuacji majątkowej bliskich, ale przede wszystkim bardzo przykre przeżycia psychiczne związane z osamotnieniem, tęsknotą, utratą poczucia bezpieczeństwa. Od sprawcy można domagać się zrekompensowania przykrych przeżyć psychicznych poprzez zapłatę kwoty pieniężnej tytułem tzw. zadośćuczynienia.
O zadośćuczynienie można upominać się nawet wówczas, gdy w wyniku śmierci osoby najbliższej nie doszło do znacznego pogorszenia sytuacji finansowej. Jest ono związane wyłącznie z psychicznymi przeżyciami osób bliskich. Wysokość tej kwoty jest uzależniona od okoliczności konkretnej sprawy. Sądy biorą pod rozwagę przede wszystkim: długotrwałość cierpienia, stopień pokrewieństwa z poszkodowanym, rola jaką pełnił zmarły w rodzinie, wpływ śmierci na funkcjonowanie rodziny, wiek uprawnionego do otrzymania zadośćuczynienia etc. Praktyka orzecznicza wskazuje, że wysokość zadośćuczynienia waha się od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych.

 

Odszkodowania i zadośćuczynienia mogą domagać się członkowie najbliższej rodziny zmarłego, przy czym decydujące znaczenie ma tutaj faktyczny stosunek bliskości, a nie stopień pokrewieństwa w rodzinie. Oznacza to, że w pewnych sytuacjach za najbliższego członka rodziny można uznać np. ojczyma, macochę, siostrzeńca. Za najbliższego członka rodziny sądy uznają także dziecko znajdujące się pod opieką rodziny zastępczej. Jeżeli chodzi o odszkodowanie i zadośćuczynienie przepisy gorzej traktują osoby pozostające w konkubinacie. Osoby pozostające we wspólnym pożyciu muszą spełnić dodatkowe warunki, aby dochodzić odszkodowania lub zadośćuczynienia po śmierci partnera. Sytuacja tych osób przedstawia się korzystniej, gdy chodzi o żądanie zapłaty renty.

 

 

W przypadku, gdy zmarły miał obowiązek płacenia alimentów na rzecz osób bliskich lub dobrowolnie łożył na ich utrzymanie, mogą oni domagać się od sprawcy wypadku renty w wysokości odpowiadającej kwotom, które otrzymywali od zmarłego. Co istotne, renty mogą dochodzić również dzieci po stracie matki, która co prawda nie zarobkowała, lecz realizowała wobec nich rodzicielski obowiązek wychowania i opieki. Należy wówczas wycenić zaangażowanie matki w wychowanie oraz opiekę nad dziećmi i na tej podstawie żądać zasądzenia odpowiedniej kwoty. Renty może domagać się także małżonek/partner zmarłego, który co prawda zarobkuje samodzielnie, ale zarobione środki nie wystarczają na utrzymanie rodziny, na dotychczasowym poziomie. Uprawnionym do żądania renty jest każda osoba, która pozostawała w bliskich stosunkach ze zmarłym, niezależnie od tego czy pochodzi z jego rodziny. Dlatego, jak wspomniano wyżej, renty może domagać się również partner z nieformalnego związku.

 

Warto podkreślić, że oprócz wyżej wymienionych świadczeń, sprawca zdarzenia (lub zakład ubezpieczeń) jest obowiązany do zwrotu kosztów leczenia oraz kosztów pogrzebu zmarłego. Zwrotu tych kosztów może domagać się każdy, kto faktycznie je pokrył, niezależnie od tego czy należy do rodziny. Ponadto, sąd powinien zasądzić pełną kwotę wydatków na pogrzeb, niezależnie od tego, że został wypłacony zasiłek pogrzebowy.

 


Wtorek, Kwiecień 17, 2018, 10:45 | Brak komentarzy »

 Komornik sądowy jest organem egzekucji sądowej, a jego status w przestrzeni zawodowej określa się jako funkcjonariusz publiczny. Do podstawowych obowiązków komornika  należy wykonywanie czynności egzekucyjnych w zakresie i na podstawie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Komornik posiada uprawnienie do stosowania środków przymusu. Sprawność przeprowadzenia egzekucji przez komornika niekiedy wymaga stosowania ustawowego nacisku po stronie dłużnika lecz należy wskazać, że wiąże się także z odpowiedzialnością komornika za szkody wyrządzone w przypadku niezgodnego z prawem działania lub zaniechania  działania. Komornik ma prawo do używania pieczęci urzędowej z godłem naszego państwa.

Organ egzekucyjny w ramach swojego statusu korzysta z ochrony prawa karnego, która przysługuje mu jako funkcjonariuszowi publicznemu. Mimo objęcia komornika ochroną nie jest on jednak zwolniony od tej odpowiedzialności karnej w przypadku dopuszczenia się w ramach sprawowanego urzędu tzw. przestępstwa urzędniczego, o którym traktuje kodeks karny w art. 228, art. 230 a, czy art. 231.

Komornik w trakcie wykonywania swoich obowiązków podporządkowany jest tytułowi wykonawczemu okazanemu przez wierzyciela. W ramach wykonywanej egzekucji nie dokonuje on oceny samego orzeczenia pod kątem słuszności, lecz wykonuje ustawowe obowiązki.

Komornik podlega nadzorowi sądowemu w ramach sprawowanego urzędu.  Dotyczy on oceny prawidłowości wykonywanych czynności egzekucyjnych. Regulacje prawne dotyczące tej kwestii zawarte są w przepisach kodeksu postępowania cywilnego w części trzeciej dotyczącej postępowania egzekucyjnego w art. 758 – 1088.

Drugi rodzaj nadzoru działalności komornika polega na kontroli administracyjnej i powierzony został prezesowi sądu rejonowego, przy którym działa komornik.

Komornik podlega także nadzorowi przez własną  korporację zawodową tj. izbę komorniczą. Nadzór polega na ocenie, skuteczności, terminowości i rzetelności podjętego postępowania egzekucyjnego.


Piątek, Marzec 23, 2018, 13:24 | Brak komentarzy »

Kodeks postępowania administracyjnego to podstawowy akt prawny regulujący polską procedurę administracyjną, który posługuje się dość prostą i ogólną definicją strony w postępowaniu administracyjnym. Od tego, czy dany podmiot będzie mógł występować w charakterze strony zależy wiele czynników, które będą miały wpływ na dalsze kształtowanie jego praw oraz obowiązków. Definicja strony w postępowaniu administracyjnym nie jest przy tym tożsama z pojęciem strony na gruncie Kodeksu postępowania cywilnego i karnego.


Zgodnie z treścią art. 28 i 29 KPA, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia czy istnieje realny związek pomiędzy obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt administracyjny jakim jest decyzja może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Jak podkreśla NSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 1957/11), interes prawny jest określany jako osobisty, konkretny i aktualny, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Warto o tym pamiętać w szczególności w przypadkach, gdy wynik prowadzonego postępowania jedynie pośrednio oddziałuje na sytuację faktyczną bądź prawną podmiotu. Przykładowo, stronami postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę będą właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, której pozwolenie ma dotyczyć. Podobnie stronami postępowania o udzielenie zezwolenia na prowadzenie fermy zwierząt futerkowych będzie szeroki krąg właścicieli bądź użytkowników terenów, na których może występować szkodliwe oddziaływanie tego rodzaju działalności.

Stronami mogą być zarówno osoby fizyczne jak i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Przymiotu takiego nie posiadają natomiast spółki prawa cywilnego, gdyż nie mieszczą się one w żadnej kategorii podmiotów wymienionych w powyższej regulacji. Spółka taka nie jest bowiem odrębnym podmiotem prawa – jest to jedynie szczególnego rodzaju umowa o charakterze zobowiązaniowym. Spółka cywilna nie ma zdolności prawnej, a zatem nie może być co do zasady podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Nałożenie na spółkę cywilną uprawnień lub obowiązków może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Tym samym wobec braku podmiotowości spółki cywilnej, postępowanie administracyjne, które dotyczy spółki cywilnej, w istocie dotyczy praw i obowiązków jej wspólników.

Art. 30 k.p.a. uzależnia bycie stroną od dodatkowych przesłanek - od zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych, które powinny być ocenianie na gruncie prawa cywilnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Charakter strony, przysługujący osobie fizycznej wygasa wraz z jej śmiercią, a więc nie tylko nie można wszcząć postępowania ani wydać decyzji w stosunku do osoby zmarłej, ale także decyzja taka nie może z powodu braku możliwości fizycznego jej doręczenia wywołać żadnych skutków prawnych. W przypadku natomiast osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej taka sytuacja będzie miała miejsce, gdy podmioty te utracą swój byt prawny – np. na skutek likwidacji spółki, ogłoszenia jej upadłości czy też poprzez jej połączenie z inną spółką. W tym ostatnim przypadku, sukcesorem praw i obowiązków takiej spółki staje się spółka przejmująca. Z chwilą wykreślenia, spółka traci zdolność prawną - nie może być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego. Innymi słowy w stosunku do osoby prawnej, która zakończyła swój byt prawny na skutek połączenia, przejęcia bądź likwidacji, nie można wszcząć ani prowadzić postępowania. Nie mogą też być do niej kierowane żadne indywidualne rozstrzygnięcia (decyzje). 

Istotne na gruncie powyższego jest to, iż podmiot, który nie jest i nie może stać się stroną postępowania administracyjnego, nie posiada zdolności administracyjnoprawnej tj. zdolności do bycia podmiotem praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej, nie może zatem skutecznie wnieść odwołania od wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podmiot taki może natomiast złożyć zażalenie na postanowienie organu o odmowie wszczęcia postępowania. Zażalenie takie składa się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu, który postanowienie wydał, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.


Wtorek, Marzec 20, 2018, 13:16 | Brak komentarzy »

Czy zakupiony przez Internet towar można zwrócić do sprzedawcy i jednocześnie odzyskać pieniądze? Oto co mówią na ten temat przepisy, a konkretnie ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

Dzięki zapisom ww. ustawy kupującym o wiele łatwej jest dokonać zwrotu towaru nabytego w sklepie internetowym w porównaniu z tradycyjnymi zakupami w sklepach stacjonarnych. Konsumenci mogą bowiem korzystać z prawa do odstąpienia od umowy zawartej na odległość. Kupujący nie ma przy tym obowiązku podawania przyczyny odstąpienia od umowy. Aby odstąpienie było skuteczne konsument powinien działać według kilku dość prostych zasad.

Po pierwsze konieczne jest wysłanie sprzedawcy oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Treść oświadczenia każdy może przygotować samodzielnie, ale warto pamiętać, że wiele sklepów internetowych udostępnia gotowe formularze dołączane bezpośrednio do zamówienia. Poza tym, wzór takiego formularza znajduje się w ustawie o prawach konsumenta. Niektórzy sprzedawcy dodatkowo zapewniają możliwość złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy drogą elektroniczną.

Po drugie, odstąpienie od umowy jest ważne jeśli oświadczenie, o którym mowa powyżej, zostanie złożone w ciągu 14 dni kalendarzowych liczonych od momentu objęcia zakupionej rzeczy w posiadanie przez konsumenta lub wskazaną przez niego osobę trzecią, inną niż przewoźnik. Zasady rozpoczęcia biegu ww. terminu są inne w sytuacji umów obejmujących wiele rzeczy dostarczanych osobno, partiami lub w częściach oraz w sytuacji regularnego dostarczania rzeczy przez czas oznaczony. Sprzedawca powinien poinformować konsumenta o przysługującym mu prawie do odstąpienia od umowy, a jeśli tego nie zrobi to prawo do odstąpienia wydłuży się aż do 12 miesięcy od momentu upływu opisanego powyżej 14-sto dniowego terminu.

Po trzecie, odstąpienie od umowy wywołuje skutek polegający na tym, że umowę uznaje się za niezawartą, dlatego sprzedawca i konsument muszą dokonać wzajemnie zwrotu świadczeń. Po stronie osoby dokonującej zakupu nietrafionego prezentu świątecznego powstaje zatem obowiązek zwrotu towaru. Nie ma przymusu aby złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy nastąpiło jednocześnie ze zwrotem rzeczy sprzedawcy. Zgodnie z brzmieniem art. 34 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta rzecz powinna zostać zwrócona sprzedawcy lub przekazana osobie upoważnionej przez sprzedawcę do odbioru niezwłocznie, ale nie później niż 14 dni od odstąpienia od umowy, chyba że sprzedawca zaproponował, że sam dokona odbioru rzeczy. Termin będzie zachowany jeśli rzecz zostanie odesłana przed jego upływem. Konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że sprzedawca sam zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności ich poniesienia. Poza tym, po stronie sprzedawcy przepisy nakładają obowiązek zwrotu wszystkich dokonanych przez konsumenta płatności, w tym również kosztów dostarczenia rzeczy. Warto podkreślić, że sprzedawca jest zobligowany do pokrycia tylko najtańszego sposobu dostarczenia towaru spośród sposobów, które przedstawił w swojej ofercie. Zwrot ceny powinien nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Art. 32 ust. 2 ustawy o prawach konsumenta wskazuje, że sprzedawca dokonuje zwrotu płatności przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraził zgodę na inny sposób zwrotu pieniędzy.

Na koniec pozostała jeszcze jedna dość istotna kwestia. Konsument ponosi odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy, jeśli korzystał z zakupionego towaru w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech funkcjonowania rzeczy. Zasada ta nie obowiązuje jeśli sprzedawca nie poinformował konsumenta o prawie do odstąpienia od umowy. Ponadto art. 38 ustawy o prawach konsumenta określa wyjątkowe przypadki, kiedy konsumentowi nie przysługuje prawo do odstąpienia od umowy.


Wtorek, Marzec 13, 2018, 10:33 | Brak komentarzy »

1 stycznia 2019 r. wejdzie w życie ustawa z dnia 10 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze skróceniem okresu przechowywania akt pracowniczych oraz ich elektronizacją (Dz. U. z 2018 r. poz. 357).

Ustawa zmienia m.in. przepisu Kodeksu pracy i wprowadza następujące rozwiązania:

1) skrócenie okresu przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika z 50 do 10 lat;

2) umożliwienie pracodawcy prowadzenia i przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika w postaci elektronicznej;

3) zmiana obecnie obowiązującej zasady wypłaty wynagrodzenia do rąk własnych pracownika.

 

Pracodawca zastosuje skrócony 10-letni okres przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika dla wszystkich pracowników zatrudnionych po dniu wejścia w życie ww. ustawy.

Zgodnie z nowym brzmieniem art. 94 pkt 9b Kp obowiązek przechowywania dokumentacji pracowniczej będzie wynosił 10 lat od końca roku, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu lub wygasł, chyba że przepisy odrębne przewidują dłuższy okres przechowywania.

Dla pracowników zatrudnionych w okresie po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem 1 stycznia 2019 r. zasadą będzie przechowywanie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika przez okres 50 lat od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, chyba że pracodawca złoży oświadczenie o zamiarze przekazania za wszystkich zatrudnionych w tym okresie pracowników i zleceniobiorców raportów informacyjnych, a także raporty te faktycznie złoży. Za pracownika zatrudnionego przed dniem 1 stycznia 1999 r. pracodawca nie może złożyć raportu informacyjnego. Okres przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych tego pracownika zawsze będzie wynosił 50 lat od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy.

 

Nowelizacja art. 94 pkt 9a Kp umożliwi pracodawcy prowadzenie i przechowywanie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika (dokumentacji pracowniczej) w wybranej przez siebie postaci – papierowej lub elektronicznej.

Pracodawca będzie miał możliwość zmiany postaci prowadzenia i przechowania dokumentacji pracowniczej w trakcie trwania stosunku pracy, jak i po jego zakończeniu. Nowy przepis - art. 94⁸ Kp pozostawia pracodawcy możliwość zmiany decyzji co do wyboru postaci dokumentacji pracowniczej, co gwarantuje, że w sytuacjach szczególnych, takich jak np. przejęcie zakładu pracy lub jego części przez innego pracodawcę, nastąpi sprawne przeniesienie dotychczasowej dokumentacji pracowniczej i dostosowanie jej do postaci preferowanej przez nowego pracodawcę.

Ustawodawca zagwarantował, że dokumentacja pracownicza w postaci elektronicznej będzie równoważna z dokumentacją pracowniczą w postaci papierowej. Pracownik i pracodawca będą mogli w jednakowym zakresie korzystać z dokumentu papierowego i elektronicznego, w szczególności wykorzystując obie postacie dokumentów jako potwierdzenie uprawnień czy dowody w postępowaniach sądowych, administracyjnych i dyscyplinarnych. W celu wyeliminowania wątpliwości interpretacyjnych, jakie mogą powstać w związku ze stosowaniem przepisów o zmianie postaci dokumentacji pracowniczej, ustawodawca uznał, że zasadnym stało się wyrażenie wprost normy, na podstawie której postacie papierowa i elektroniczna dokumentacji pracowniczej będą wywoływały jednakowe skutki prawne, w szczególności na gruncie przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 94¹¹ Kp).

 

Celem nowelizacji Kodeksu pracy jest także przyjęcie bezgotówkowej formy wypłaty wynagrodzenia jako formy preferowanej, z zachowaniem możliwości wypłaty wynagrodzenia w formie gotówkowej na wniosek pracownika. Obecnie obowiązujący przepis art. 86 § 3 Kp przewiduje, jako podstawową zasadę, wypłatę wynagrodzenia do rąk pracownika. Inny sposób wypłaty wynagrodzenia jest dopuszczalny, jeżeli tak stanowi układ zbiorowy pracy lub pracownik uprzednio wyrazi na to zgodę na piśmie. Nowe brzmienie art. 86 § 3 Kp spowoduje, że forma bezgotówkowa wypłaty wynagrodzenia będzie stopniowo stawała się formą wiodącą przy zachowaniu możliwości wypłaty do rąk pracownika ("Wypłata wynagrodzenia jest dokonywana na wskazany przez pracownika rachunek płatniczy, chyba że pracownik złożył w postaci papierowej lub elektronicznej wniosek o wypłatę wynagrodzenia do rąk własnych.").    

Wypłata wynagrodzenia na rachunek płatniczy wymaga dokonania zmiany w zakresie udostępnianych pracodawcy danych osobowych – art. 22¹ Kp. Zmiana umożliwi pracodawcy żądanie podania rachunku płatniczego, na który będzie dokonywał wypłaty wynagrodzenia.


Czwartek, Marzec 1, 2018, 09:21 | Brak komentarzy »

I. Doręczanie rozstrzygnięć sądowych i uzasadnień w procesie.

W postępowaniu procesowym, np. w sprawie o zapłatę wynagrodzenia za pracę, o zachowek, o rozwód, doręczanie rozstrzygnięć sądowych i ich uzasadnień odbywa się następująco:

1. Wyrok.

Jeżeli nie potrzebujemy uzasadnienia, a jedynie odpis wyroku, to, jako strona postępowania, musimy złożyć w tym celu wniosek do sądu, który wydał rozstrzygnięcie. Od wniosku, co do zasady, pobierana jest opłata kancelaryjna w wysokości 6 zł za każdą rozpoczętą stronę wydanego dokumentu (art. 77 ust. 1 u.k.s.c.).

W I-szej instancji uzasadnienie wyroku sporządza się pisemnie na wniosek strony o doręczenie wyroku z uzasadnieniem zgłoszony w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia sentencji (…) (art. 328 § 1 k.p.c.). Od wniosku o sporządzenie uzasadnienia oraz doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem nie jest pobierana opłata sądowa (art. 4 ust. 3 u.k.s.c.).

W sytuacji gdy strona działała bez adwokata, radcy prawnego bądź rzecznika patentowego i była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku z powodu pozbawienia wolności - sąd z urzędu w ciągu tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku doręcza odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia (art. 327 § 2 k.p.c.). W tej sytuacji wniosek o uzasadnienie należy złożyć w terminie tygodniowym od dnia doręczenia odpisu sentencji. Wniosek nie podlega opłacie sądowej.

Wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym sąd z urzędu doręcza stronom. Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej doręcza się też pouczenie o sposobie i terminach wniesienia środka zaskarżenia (art. 331 § 11 k.p.c.). Również w tej sytuacji wniosek o uzasadnienie należy złożyć w terminie tygodniowym od dnia doręczenia odpisu sentencji. Wniosek nie podlega opłacie sądowej.

W II-ej instancji sąd uzasadnia z urzędu wyrok oraz postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W sprawach, w których apelację oddalono lub zmieniono zaskarżony wyrok, pisemne uzasadnienie sporządza się tylko wówczas, gdy strona zgłosiła wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem (art. 387 § 1 k.p.c.). Wniosek nie podlega opłacie sądowej.

Orzeczenie z uzasadnieniem sąd II-ej instancji doręcza tej stronie, która w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia sentencji zgłosiła wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem. Przepisy art. 327 § 2 i art. 331 § 2 stosuje się odpowiednio. Jeżeli ogłoszenia nie było, orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu w terminie tygodniowym od dnia sporządzenia uzasadnienia (art. 387 § 3 k.p.c.).

2. Wyrok zaoczny.

Wyrok zaoczny doręcza się z urzędu obu stronom z pouczeniem o przysługujących im środkach zaskarżenia (…) (art. 343 k.p.c.). Wyrok zaoczny sąd uzasadnia, gdy powództwo zostało oddalone w całości lub w części, a powód zażądał uzasadnienia w ciągu tygodnia od doręczenia mu wyroku, albo gdy powód, który żądania takiego nie zgłosił, wniósł apelację w przepisanym terminie (art. 342 k.p.c.).

3. Nakaz zapłaty.

Nakaz zapłaty wydany w postępowaniach: nakazowym bądź upominawczym, z urzędu doręcza się obu stronom, tj. powodowi - sam odpis nakazu zapłaty, zaś pozwanemu z odpisem pozwu i załączników oraz pouczeniem m.in. co do terminu i sposobu wniesienia zarzutów w postępowaniu nakazowym bądź sprzeciwu w postępowaniu upominawczym (zob. art. 491 § 3 k.p.c., art. 502 § 3 k.p.c.). Nakazy zapłaty nie podlegają uzasadnieniu.

4. Postanowienie.

Postanowienia ogłoszone na posiedzeniu jawnym sąd uzasadnia tylko wtedy, gdy podlegają one zaskarżeniu - zob. art. 394 k.p.c., i tylko na żądanie strony zgłoszone w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia postanowienia. Postanowienia te doręcza się tylko tej stronie, która zażądała sporządzenia uzasadnienia i doręczenia postanowienia z uzasadnieniem (art. 357 § 1 k.p.c.). Wniosek nie podlega opłacie sądowej.

Postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu obu stronom, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem (…) (art. 357 § 2 k.p.c.).

Postanowień, które odnoszą się wyłącznie do innych osób (świadka, biegłego, osoby trzeciej), nie doręcza się stronom; osobom, których te postanowienia dotyczą, doręcza się je tylko wówczas, gdy nie były one obecne na posiedzeniu, na którym postanowienia te zostały wydane (art. 357 § 4 k.p.c.).

 


II. Doręczanie rozstrzygnięć sądowych i uzasadnień w postępowaniu nieprocesowym.

W postępowaniu nieprocesowym, np. w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, o zniesienie współwłasności, o ustalenie kontaktów z dzieckiem, doręczanie rozstrzygnięć sądowych i ich uzasadnień odbywa się według następujących zasad:

Orzeczenia sądu w postępowaniu nieprocesowym zapadają w formie postanowień, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 516 k.p.c.).

Sąd uzasadnia i doręcza postanowienia stosownie do art. 357, (- patrz powyżej pkt I. 4.), jednakże nie doręcza się postanowienia uczestnikowi, który będąc obecny na posiedzeniu, po ogłoszeniu postanowienia zrzekł się jego doręczenia ( zob. art. 517 k.p.c.).

 

Podstawa prawna: ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 155, z późn. zm.) - dalej jako k.p.c.; ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 300) - dalej jako u.k.s.c.


(c)2017, All Rights Reserved 2017 FUNDACJA TAURUS
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem