Blog

Na niniejszym blogu znajdziesz krótkie informacje dotyczące najczęściej zadawanych pytań w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Wpisy na blogu nie stanowią gotowych porad prawnych. Aby uzyskać więcej informacji dotyczących Twojego problemu przyjdź na konsultację prawną (dane adresowe w zakładce:  Kontakt) - pod warunkiem spełniania kryteriów do otrzymania nieodpłatnej pomocy prawnej (informacje w zakładce - Nieodpłatna Pomoc Prawna). 
Czwartek, Lipiec 19, 2018, 07:45 | Brak komentarzy »

Niniejsze opracowanie ma na celu wyjaśnienie, jak należy właściwie oznaczyć pismo wnoszone do sądu w poszczególnych sprawach rozpoznawanych w postępowaniu cywilnym.


Na wstępie wypada zauważyć, że zgodnie z brzmieniem art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c., mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Tym samym mylne oznaczenie „pozwu” jako „wniosek” lub inne zatytułowanie pisma wnoszonego do sądu, np. jako „prośba”,
a także zaniechanie oznaczenia pisma, nie spowodują wstrzymania jego rozpoznania, pod warunkiem, że dopełnione zostaną wszelkie inne wymogi formalne związane z wniesieniem tego pisma do sądu.

Poniższe opracowanie dotyczy wyłącznie pism inicjujących postępowania w sprawach
cywilnych w pierwszej instancji. Należy jednak pamiętać, iż niejednokrotnie strony konkretnego postępowania w jego toku, mogą, a niekiedy nawet na polecenie sądu, muszą składać dodatkowe pisma stanowiące wnioski dowodowe, odpowiedzi na wezwania sądu bądź pisma przygotowawcze.
Z tego względu na uwagę zasługuje art. 207 k.p.c., w świetle którego:  

§ 1 Pozwany może przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę wnieść odpowiedź na pozew.

§ 2 Przewodniczący może zarządzić wniesienie odpowiedzi na pozew w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż dwa tygodnie.

§ 3 Przewodniczący może także przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę zobowiązać strony do złożenia dalszych pism przygotowawczych, oznaczając porządek składania pism, termin, w którym należy je złożyć, i okoliczności, które mają być wyjaśnione. W toku sprawy złożenie pism przygotowawczych następuje tylko wtedy, gdy sąd tak postanowi, chyba że pismo obejmuje wyłącznie wniosek o przeprowadzenie dowodu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. 

            Przywołane powyżej przepisy dotyczące procesu, z mocy art. 13 § 2 k.p.c., stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w k.p.c., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

  I.            PROCES.

Pismem inicjującym postępowanie sądowe w trybie procesowym jest pozew.

Do najczęściej spotykanych pozwów należą pozwy o świadczenia pieniężne, tzw. pozwy o zapłatę. Gdy sprawa dotyczy:

1)      roszczenia wynikającego z umowy, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności rzeczy sprzedanej konsumentowi z umową, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty;

2)      zapłaty czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat
z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu,

to taka sprawa może zostać rozpoznaną w postępowaniu uproszczonym - art. 5051 - 50514 k.p.c., w którym pozew, odpowiedź na pozew, sprzeciw od wyroku zaocznego i pismo zawierające wnioski dowodowe powinny być sporządzone na urzędowych formularzach. Urzędowe formularze pism procesowych zostały określone w powołanym na wstępie rozporządzeniu. Są one dostępne w sądach i Internecie, m.in. na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości:

https://bip.ms.gov.pl/pl/formularze/formularze-pism-procesowych-w-postepowaniu-cywilnym/

Formularze mogą być wykorzystywane także w innych sprawach o zapłatę. Warto pamiętać,
że wniesienie pozwu na formularzu powoduje, iż dalsze pisma, np. odpowiedź na pozew, powinny również zostać złożone na stosownym formularzu.

Do przykładowych pozwów z zakresu prawa rodzinnego należą:

-        pozew o ustalenie ojcostwa / macierzyństwa,

-        pozew o zaprzeczenie ojcostwa / macierzyństwa,

-        pozew o rozwód,

-        pozew o orzeczenie separacji,

-        pozew o unieważnienie małżeństwa,

-        pozew o ustanowienie rozdzielności majątkowej między małżonkami,

-        pozew o rozwiązanie przysposobienia,

-        pozew o alimenty,

-        pozew o zmianę obowiązku alimentacyjnego (tj. obniżenie / podwyższenie alimentów bądź uchylenie obowiązku alimentacyjnego).

Do przykładowych pozwów z zakresu prawa rzeczowego należą: 

-        pozew o wydanie nieruchomości (skarga windykacyjna),

-        pozew o zakazanie naruszenia prawa własności (skarga negatoryjna),

-        pozew o ochronę naruszonego posiadania,

-        pozew o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionej
w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.

Do przykładowych pozwów z zakresu prawa spadkowego należą: 

-        pozew o zachowek,

-        pozew o ustalenie nieważności testamentu.

Do przykładowych pozwów wynikających z postępowania egzekucyjnego należą:

-        pozew o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

-        pozew o zwolnienie od egzekucji.

 

II.             POSTĘPOWANIE NIEPROCESOWE.

 

Pismem inicjującym postępowanie sądowe w trybie nieprocesowym jest wniosek.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa osobowego należą:

-        wniosek o ubezwłasnowolnienie,

-        wniosek o uznanie za zmarłego.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa rodzinnego należą:

-        wniosek zawierający zgodne żądanie małżonków o orzeczenie separacji,

-        wniosek o zniesienie separacji,

-        wniosek o udzielenie zezwolenia na zawarcie małżeństwa osobie, która nie ma wymaganego wieku,

-        wniosek o zawieszenie władzy rodzicielskiej,

-        wniosek o pozbawienie władzy rodzicielskiej,

-        wniosek rodziców o zezwolenie im na dokonanie czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletniego dziecka,

-        wniosek o przysposobienie,

-        wniosek o uregulowanie kontaktów z małoletnim dzieckiem.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa rzeczowego należą:

-        wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości,

-        wniosek o zniesienie współwłasności.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa spadkowego należą:

-        wniosek o stwierdzenie nabycia spadku,

-        wniosek o dział spadku,

-        wniosek o przyjęcie oświadczenia o odrzuceniu spadku.

Do przykładowych wniosków wynikających z postępowania egzekucyjnego należą:

-        wniosek o nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu sądowemu,

-        wniosek o ponowne wydanie tytułu wykonawczego zamiast utraconego.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 1360); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 kwietnia 2012 roku w sprawie określenia wzorów i sposobu udostępniania urzędowych formularzy pism procesowych w postępowaniu cywilnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 723 z późn. zm.).


środa, Lipiec 18, 2018, 08:06 | Brak komentarzy »

Tym razem - wyjątkowo - na blogu przedstawiamy opinię prawną, na temat wyliczania stażu pracy w gospodarstwie rolnym. Poniżej kazus. 

Zagadnienie prawne na tle ustawy  z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990r., Nr 54, poz. 310) dotyczące wliczania pracownikowi do stażu pracy, okresu pracy
w gospodarstwie rolnym swoich rodziców przypadający od 11.07.1987r. do 30.06.1990r., jeśli w okresie tym uczęszczał on do szkoły średniej.

Stan faktyczny:

Pracownik jednostki samorządu terytorialnego w okresie od 11.07.1987r. do 30.06.1990r. mając ukończone 16 lat, pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, pozostawiając
z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym oraz jednocześnie uczęszczał do szkoły średniej.

Stan prawny:

1.      Art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy zwanej dalej ustawą z 1990r. stanowi, że ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

2.      Art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (T. jedn. Dz. U. z 1989r., Nr 24, poz. 133 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą z 1982r. stanowi, że przez użyte w ustawie określenie "domownicy" rozumie się członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania.

3.      § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1988r., Nr 2, poz. 10 z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z 1983r. stanowi, że przy ustalaniu obowiązku ubezpieczenia domowników uznaje się, że praca domownika nie stanowi głównego źródła utrzymania, jeżeli domownik między innymi kształci się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej. 

Pojęcie "domownik" nie zostało zdefiniowane we wskazanej wyżej ustawie z 1990r. Odsyła ona natomiast do znaczenia tego pojęcia w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.


Od 01.01.1983r. do 01.01.1991r. obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Według treści jej art. 2 pkt 2 przez określenie "domownicy" rozumie się członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania. Zauważyć również należy, że w ustawie z 1982 r. nie wskazuje się kiedy praca w gospodarstwie rolnym stanowi główne źródło utrzymania członka rodziny. Wprawdzie można byłoby w tym przypadku posiłkować się § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r., który stanowi, że przy ustalaniu obowiązku ubezpieczenia domowników uznaje się, że praca domownika nie stanowi głównego źródła utrzymania, jeżeli domownik między innymi kształci się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej, ale trzeba mieć na uwadze, iż przepis ten stanowi, że ma on zastosowanie przy ustalaniu obowiązku ubezpieczenia. Należy zatem uznać, że treść tego przepisu zawęża jego stosowanie dla konkretnego celu tj. ustalania obowiązku ubezpieczenia. Podkreślenia również wymaga to, że ustawa z 1990r. odsyła do stosowania przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin w zakresie definiowania pojęcia „domownika”,
a nie tłumaczenia tego, kiedy praca domownika nie stanowi jego głównego źródła utrzymania, a takie tłumaczenie zawiera § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r. Wynika stąd, że stosowanie ww. rozporządzenia do dalszego rozbudowywania definicji domownika znajdującej się w art. 2 pkt 2 ustawy z 1982 r. jest bezpodstawne, gdyż nie znajduje podstaw prawnych w ustawie z 1990r., z uwagi na to, iż wykracza poza zakres odesłania do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników i ich rodzin zawartego w jej art. 1 ust. 1 pkt 3. Marginalnie można zwrócić uwagę, że gdyby stosować tłumaczenie głównego źródła utrzymania z rozporządzenia z 1982r. to powstaje pytanie, co w takim przypadku stanowi główne źródło utrzymania osoby, która dopiero pobiera naukę w szkole ponadpodstawowej i pracuje w gospodarstwie rolnym swoich rodziców.

Ponadto w świetle licznego orzecznictwa sądowego błędne jest twierdzenie, że członek rodziny rolnika nie może być w okresie obowiązywania ustawy z 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, uznany za domownika pracującego w gospodarstwie rolnym swoich rodziców z uwagi
na naukę w szkole ponadpodstawowej lub wyższej (wyrok NSA z dnia 22 października 2010r., I OSK 650/10; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 września 2011r., II Sa/Ke 428/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.03.2013r.; II Sa/Wa 224/13, wyrok WSA w Warszawie  z dnia 7 listopada 2012r., II SA/Wa 1418/12).

Wniosek końcowy:

Reasumując, należy przyjąć, że pracownik, który pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców w okresie od 11.07.1987r. do 30.06.1990r. był domownikiem w rozumieniu ustawy z 1982r. niezależnie od faktu kształcenia się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej, jeśli spełniał wymienione w art. 2 pkt 2 tej ustawy przesłanki. W związku z powyższym  do jego stażu pracy w takim przypadku należy doliczyć ww. okres jego pracy w gospodarstwie rolnym.

Radca prawny

Halina Woźniak - Hendrysiak

 


Czwartek, Czerwiec 28, 2018, 13:55 | Brak komentarzy »

Zgodnie z zasadą równości stron w postępowaniu egzekucyjnym komornik ma obowiązek zawiadomić dłużnika, że na wniosek wierzyciela wszczął wobec niego egzekucję. Takie zawiadomienie ma zapewnić dłużnikowi ewentualne podjęcie kroków prawnych dla obrony swych interesów – przykładowo dłużnik może złożyć do sądy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego jeśli dopiero z zawiadomienia dowiedział się o podjęciu wobec niego działań zmierzających do egzekucji długu. Jeśli dłużnik udowodni, że nie mógł bronić swoich interesów z uwagi na brak prawidłowego doręczenia mu np. wydanego przez sąd nakazu zapłaty może podjąć skutecznie działania w tym celu.

Warto wskazać, że w bardzo wielu przypadkach okazuje się, że roszczenie było już przedawnione, a tylko brak zarzutu po stronie pozwanej (dłużnika) w trakcie postępowania sądowego spowodowało, że został wydany nakaz zapłaty stanowiący dla wierzyciela podstawę złożenia wniosku o prowadzenie egzekucji.

Należy pamiętać, że zasada równości stron obejmuje także ochronę praw wierzyciela. Stąd w celu zwiększenia skuteczności egzekucji i ograniczeniu niepożądanych działań dłużnika nie informuje się dłużnika o np. nadaniu klauzuli wykonalności na wyrok.

Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji zgodnie z art. 805 k.p.c., powinno zawierać między innymi:

- treść tytułu wykonawczego,

- sposób prowadzenia egzekucji,

- pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienie środka zaskarżenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności w przypadku gdy podstawą egzekucji jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Konsekwencją naruszenia dyspozycji zawartej w art. 805 k.p.c., w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, może być  nieważność postępowania. Organ egzekucyjny w określonych sytuacjach poucza dłużnika także o treści innych przepisów, które służą ochronie jego praw.

I tak np. wskazuje się na art 168  k.p.c., który stosuje się w przypadku gdyby strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, i że sąd na jej wniosek postanowi o jego przywróceniu. Pouczenie może także wskazywać na treść art. 8203 .

Komornik zawiesza na wniosek dłużnika postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego w postaci zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wyroku zaocznego, nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym, upominawczym albo elektronicznym postępowaniu upominawczym, jeżeli dłużnik przedstawi zaświadczenie określone w art. 139 § 5, z którego wynika, że wyrok zaoczny lub nakaz zapłaty został doręczony na inny adres aniżeli miejsce zamieszkania dłużnika ustalone w postępowaniu egzekucyjnym.

W tym miejscu wskazać należy, że wszczęcie egzekucji następuje wyłącznie poprzez dokonanie pierwszej czynności wobec dłużnika, a nie np. przez wezwanie wierzyciela do uzupełnienia braków wniosku o wszczęcie egzekucji.

Pierwszą czynnością egzekucyjną w egzekucji świadczeń pieniężnych będzie np. zajęcie określonego składnika majątku dłużnika (środki na koncie bankowym), w przypadku zaś czynności zajęcia świadczeń niepieniężnych czynnością taką będzie np. odebranie rzeczy dłużnikowi, wezwanie go do dobrowolnego wykonania czynności, wyznaczenie dłużnikowi terminu do wykonania tej czynności.

Analiza doręczonego zawiadomienia o wszczętej egzekucji i niezwłoczne podjęcie właściwych kroków może ochronić dłużnika przed nieuprawnionymi w wielu wypadkach żądaniami lub skutecznie je ograniczyć.


Poniedziałek, Czerwiec 25, 2018, 11:38 | Brak komentarzy »

Umowy zawierane przez konsumenta poza lokalem przedsiębiorstwa (tj. poza lokalem sprzedawcy) lub na odległość (np. przez Internet) można rozwiązać pod warunkiem przestrzegania ustalonych przez ustawodawcę zasad. Kwestie prawne w tym obszarze regulują szczegółowo przepisy ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta w art. 27 i następne.  

Przed zawarciem umowy poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość, a dokładnie najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową na odległość, przedsiębiorca musi wywiązać się z obowiązku poinformowania konsumenta – w sposób jasny i zrozumiały – o sposobie i terminie spełnienia świadczenia przez przedsiębiorcę oraz stosowanej przez przedsiębiorcę procedurze rozpatrywania reklamacji. Jest to bardzo ważne by konsument był poinformowany o tym, jakie ma prawa związane z odstąpieniem od umowy jeszcze na etapie poprzedzającym jej zawarcie.

W przypadkach umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość konsument ma prawo do skorzystania z prawa odstąpienia od umowy w terminie 14 dni.  Przy czym konsument nie ma najmniejszego obowiązku wskazywania sprzedawcy przyczyn, które stoją u podstaw odstąpienia od umowy.  Jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy, prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia upływu ustalonego w ustawie 14-stodniowego terminu.

Dodatkowo przepisy gwarantują, iż konsument nie ma z tego tytułu ponosić żadnych kosztów. Od tej zasady są trzy wyjątki:

- jeżeli konsument wybrał sposób dostarczenia rzeczy inny niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, przedsiębiorca nie jest zobowiązany do zwrotu konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów,

- konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia tych kosztów.

- jeżeli konsument wykonuje prawo odstąpienia od umowy po zgłoszeniu żądania zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2, ma obowiązek zapłaty za świadczenia spełnione do chwili odstąpienia od umowy (dotyczy to przypadku gdy wykonywanie usługi albo dostarczanie wody, gazu, energii elektrycznej, gdy nie są one dostarczane w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości, lub energii cieplnej ma się rozpocząć przed upływem terminu do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa).

Przewidziana w przepisach ustawy forma odstąpienia od umowy to forma pisemna. Oświadczenie można złożyć na formularzu dołączonym do ustawy o prawach konsumenta. Termin zachowany jest gdy oświadczenie zostanie wysłane przez upływem 14 dni. Przedsiębiorca może również umożliwić złożenie oświadczenia drogą elektroniczną.

 


Poniedziałek, Czerwiec 25, 2018, 09:11 | Brak komentarzy »

W chwili obecnej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. poz. 408), opłaty sądowe w sprawach cywilnych uiszcza się w formie:

1)      bezgotówkowej:

- przelewem na rachunek bankowy właściwego sądu,

- za pośrednictwem portalu e-Płatności dostępnego pod adresem https://oplaty.ms.gov.pl;

2)      wpłaty gotówkowej bezpośrednio w kasie sądu właściwego dla podjęcia czynności procesowej, z którą wiąże się uiszczenie opłaty sądowej, lub sądu, za pośrednictwem którego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wnosi się pismo podlegające opłacie sądowej;

3)      znaków opłaty sądowej:

- w formie papierowej, znaki można kupić w kasie sądu,

- w formie tzw. e-znaków, które można nabyć za pośrednictwem portalu e-Płatności dostępnego pod adresem https://oplaty.ms.gov.pl.

Papierowe znaki opłaty sądowej mogą być wykorzystywane do wyczerpania zapasów, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2018 r. Data ta jest końcem okresu przejściowego, który obowiązuje od dnia 1 stycznia 2017 r. i w którym obydwa rodzaje znaków, tj. e-znak oraz znak opłaty sądowej w papierowej postaci, funkcjonują równolegle.

Po 30 czerwca 2018 r.:

- nie będzie kontynuowana sprzedaż znaków opłaty sądowej w formie papierowej;

-nie będzie możliwy zwrot uprzednio nabytych i niewykorzystanych znaków w formie papierowej;

-dokonywanie  opłat  znakami  opłaty  sądowej  w  papierowej  formie  nie  będzie dopuszczalne (wyjątek będą stanowić opłacone papierowymi znakami pisma kierowane do sądu, nadane drogą pocztową najpóźniej 30  czerwca  2018  r., które wpłyną do sądu po  tym terminie - decyduje data stempla pocztowego).


Wtorek, Czerwiec 12, 2018, 10:30 | Brak komentarzy »

Ustalenie ojcostwa w przypadku dziecka urodzonego w małżeństwie

 

Za ojca dziecka jest uznawany mąż matki. Przepisy kodeksu rodzinnego mówią o tzw. domniemaniu ojcostwa – jeżeli dziecko urodziła kobieta w trakcie trwania małżeństwa albo przed upływem 300 dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że dziecko pochodzi od męża matki. Domniemania tego nie stosuje się, jeżeli dziecko urodziło się po upływie 300 dni od orzeczenia separacji.


Domniemanie ojcostwa oznacza, że dziecko jest przypisywane mężowi matki. Oznacza to, że nawet jeśli małżonkowie (lub jeden z nich) są pewni i mogą to udowodnić, że ojcem dziecka jest inny mężczyzna, to fakt, że urodziło się ono w czasie małżeństwa (lub 300 dni po jego ustaniu) powoduje, że z prawnego punktu widzenia za ojca dziecka zostanie uznany mąż matki.


Jeśli nie chcemy, aby za ojca dziecka był uznany mąż należy w takim przypadku wystąpić na drogę sądową z pozwem o zaprzeczenie ojcostwa. O zaprzeczenie ojcostwa może wystąpić: mąż matki (czyli domniemany ojciec dziecka), matka dziecka, a także samo dziecko. Przepisy kodeksu rodzinnego bardzo restrykcyjnie określają jednak czas, w jakim z takim pozwem można wystąpić.


Mąż matki może wystąpić do sądu z pozwem o zaprzeczenie ojcostwa tylko w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę. Termin ten nie podlega przywróceniu. Oznacza to, że jeśli mężczyzna dowiedział się, że jego żona urodziła dziecko i ma przekonanie, że jest to jego dziecko, ale np. po roku okaże się, że ojcem może być inny mężczyzna, nie będzie mógł już wystąpić z pozwem o zaprzeczenie ojcostwa nawet jeśli uzyska dowody w postaci np. badań genetycznych.


Również matka dziecka może wystąpić o zaprzeczenie ojcostwa swojego męża tylko w ciągu 6 miesięcy od urodzenia się dziecka. Jeżeli zatem kobieta jest pewna, że jej mąż nie jest ojcem jej dziecka i chce tę kwestię uregulować prawnie we wskazanym wyżej terminie musi wystąpić do sądu. Po tym czasie wystąpienie o zaprzeczenie ojcostwa nie będzie możliwe, niezależnie od woli małżonków i istniejących dowodów.


Dziecko może również wystąpić o zaprzeczenie ojcostwa swojego "dotychczasowego" ojca, czyli męża matki, ale dopiero po osiągnięciu pełnoletności. W przypadku dziecka czas na złożenie odpowiedniego pozwu jest dłuży, bo 3 lata od dnia uzyskania pełnoletności, czyli z reguły do osiągnięcia 21 roku życia.

 

W sytuacjach wyjątkowych o zaprzeczenie ojcostwa może wystąpić prokurator. Przepisy nie określają tych wyjątkowych sytuacji, mówią jedynie, że pozew może złożyć prokurator, jeśli wymaga tego dobro dziecka lub ochrona interesu społecznego. To prokurator decyduje, czy są podstawy, aby taki pozew został przez niego złożony, czy nie. Ważne jest, że prokurator może wnieść sprawę o zaprzeczenie ojcostwa w każdym czasie, czyli nie wiąże go 6-miesięczny termin, jak w przypadku matki i ojca, ani 3 letni, jak w przypadku dziecka.


Znamienne, iż biologiczny ojciec dziecka nie może wystąpić o zaprzeczenie ojcostwa męża swojej partnerki/matki dziecka. Przepisy kodeksu rodzinnego określają, że o zaprzeczenie ojcostwa może wystąpić tylko mąż matki dziecka, matka, dziecko i prokurator. Oznacza to, że mężczyzna, który uważa się za biologicznego ojca dziecka, kobiety będącej mężatką i który chciałby, aby dziecko zostało prawnie przypisane jemu, nie ma możliwości wystąpienia do sądu z pozwem o zaprzeczenie ojcostwa męża swojej partnerki. Jeśli nie zrobi tego matka dziecka, ani jej mąż, mężczyzna ten nie będzie mógł dochodzić swojego ojcostwa. Jedynym wyjściem w takiej sytuacji jest wystąpienie do prokuratora, aby on złożył odpowiedni pozew do sądu.

 

W najbliższym czasie na stronie internetowej Fundacji ukaże się blog, w którym omówione zostaną możliwości prawne ustalenia ojcostwa w przypadku dziecka urodzonego poza małżeństwem.


Wtorek, Maj 29, 2018, 20:24 | Brak komentarzy »

Na mocy ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów.

Do katalogu zadań realizowanych przez rzecznika konsumentów należą:

- zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów;

- składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony interesów konsumentów;

- występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

- współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi;

- wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych.

Z perspektywy konsumenta istotne są zadania związane z udzielaniem bezpłatnych porad prawnych w zakresie spraw konsumenckich. Porady te są udzielane odpowiednio w siedzibie starostwa powiatowego (urzędu miasta), zaś w powiatach powyżej 100 tys. Mieszkańców i w miastach na prawach powiatu rzecznik może mieć wyodrębnione biuro.

Konsument może również zwracać się do rzecznika konsumentów z prośbą o wytoczenie powództwa na jego rzecz oraz o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów. Ponadto ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada na przedsiębiorców obowiązek by na wniosek rzecznika udzielił mu wyjaśnienia i informacje będące przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

Ustawodawca wyposażył rzecznika praw konsumentów nie tylko w instrumenty związane z poradnictwem prawnych, ale również w instrumenty dające możliwość realnego, aktywnego udziału rzecznika w toczących się postępowaniach sądowych, czy też reprezentacji konsumenta instytucjami czy przedsiębiorcami w sprawach konsumenckich.


Niedziela, Maj 20, 2018, 16:46 | Brak komentarzy »

W 2016 r. została powołana do życia Komisja Kodyfikacyjna Prawa Pracy. Jej głównym zadaniem było opracowanie dwóch projektów aktów prawnych: Kodeksu pracy i Kodeksu zbiorowego prawa pracy.

W połowie marca 2018 r. Komisja podjęła uchwałę o przyjęciu ww. projektów ustaw i tym samym zakończyła swoje prace.

Nowy Kodeks pracy miał dostosować przepisy do rynku pracy w XXI w.

Opracowany przez Komisję projekt Kodeksu pracy jest bardzo rozbudowany (ponad 500 artykułów), zawiera  przepisy kazuistyczne i zakłada m.in.:

1)      obowiązek uzasadniania wypowiedzeń umów zawartych na czas określony;

2)      wprowadzenie instytucji wysłuchania pracownika w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn dotyczących pracownika, przez pracodawców zatrudniających powyżej 10 pracowników;

3)      wprowadzenie krótszych niż obecnie okresów dla wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony w sytuacji, w której odpada cel, na który umowa została zawarta;

4)      wprowadzenie możliwości przywrócenia pracownika do pracy po wadliwym wypowiedzeniu także na inne stanowisko pracy niż przed dniem ustania umowy o pracę;

5)      możliwość przywrócenia do pracy pracownika zatrudnionego wcześniej na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony;

6)      zmianę nazwy sankcji za wadliwe wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę z odszkodowania na zadośćuczynienie, co ma odzwierciedlić to, że utrata pracy wywołuje przede wszystkim skutek w postaci krzywdy, a nie szkody;

7)      ujednolicenie wymiaru urlopu wypoczynkowego do 26 dni dla wszystkich pracowników;

8)      nowe rodzaje umów o pracę, które do tej pory nie były znane polskiemu prawu pracy, umowy o pracę dorywczą, umowę o pracę tzw. nieetatową;

9)      wydłużenie czasu umów o pracę na okres próbny z 3 miesięcy do  okresu nie dłuższego niż 182 dni.

Projekty wzbudziły spore kontrowersje zarówno wśród pracowników, jak i pracodawców. Przeciwko projektom wypowiedziała się związki zawodowe.

Należy zaznaczyć, że projekty póki co są jedynie propozycjami ekspertów z zakresu prawa pracy i zostały przekazane na ręce Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ministerstwo może teraz rozpocząć pracę nad projektami, jednak z zapowiedzi polityków obozu rządzącego wynika, że prace nad projektami nie będą prowadzone.


środa, Maj 9, 2018, 08:15 | Brak komentarzy »

Niniejsze opracowanie ma na celu wyjaśnienie, jakich czynności należy dopełnić, by sporządzić ważny testament w sytuacji wyjątkowej, gdy nie ma już możliwości sporządzenia testamentu zwykłego, np. własnoręcznego bądź w formie aktu notarialnego. Należy pamiętać, iż zgodnie
z art. 955 k.c., testament szczególny traci moc z upływem sześciu miesięcy od ustania okoliczności, które uzasadniały niezachowanie formy testamentu zwykłego, chyba że spadkodawca zmarł przed upływem tego terminu. Bieg terminu ulega zawieszeniu przez czas,
w ciągu którego spadkodawca nie ma możności sporządzenia testamentu zwykłego.

 

Istnieje kilka rodzajów testamentów szczególnych.

   

 

  I.            Testament ustny.

 

W świetle art. 952 §  1. k.c.:

 

Jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie zwykłej formy testamentu jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, spadkodawca może oświadczyć ostatnią wolę ustnie przy jednoczesnej obecności co najmniej trzech świadków.

 

Oprócz złożenia oświadczenia przez spadkodawcę, konieczne jest właściwe utrwalenia treści testamentu ustnego, by został on sporządzony w sposób zgodny z prawem. Zgodnie z art. 952
§  2. i §  3.k.c.:

 

Treść testamentu ustnego może być stwierdzona w ten sposób, że jeden ze świadków albo osoba trzecia spisze oświadczenie spadkodawcy przed upływem roku od jego złożenia, z podaniem miejsca i daty oświadczenia oraz miejsca i daty sporządzenia pisma, a pismo to podpiszą spadkodawca i dwaj świadkowie albo wszyscy świadkowie.

 

W wypadku gdy treść testamentu ustnego nie została w powyższy sposób stwierdzona, można ją w ciągu sześciu miesięcy od dnia otwarcia spadku (czyli dnia śmierci spadkodawcy) stwierdzić przez zgodne zeznania świadków złożone przed sądem. Jeżeli przesłuchanie jednego ze świadków nie jest możliwe lub napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, sąd może poprzestać na zgodnych zeznaniach dwóch świadków.

 

II.             Testament sporządzony w trakcie podróży.

 

Zgodnie z art. 953 k.c.:

 

Podczas podróży na polskim statku morskim lub powietrznym można sporządzić testament przed dowódcą statku lub jego zastępcą w ten sposób, że spadkodawca oświadcza swą wolę dowódcy statku lub jego zastępcy w obecności dwóch świadków; dowódca statku lub jego zastępca spisuje wolę spadkodawcy, podając datę jej spisania, i pismo to w obecności świadków odczytuje spadkodawcy, po czym pismo podpisują spadkodawca, świadkowie oraz dowódca statku lub jego zastępca. Jeżeli spadkodawca nie może podpisać pisma, należy w piśmie podać przyczynę braku podpisu spadkodawcy. Jeżeli zachowanie tej formy nie jest możliwe, można sporządzić testament ustny.

 

III.            Testamenty wojskowe.

 

Do testamentów sporządzanych w wyjątkowych okolicznościach należą testamenty wojskowe. Testament wojskowy może być sporządzony tylko w czasie mobilizacji lub wojny albo przebywania w niewoli. Okoliczności dopuszczające sporządzenie testamentu wojskowego nie wyłączają możliwości sporządzenia testamentu w formie przewidzianej w art. 949-953 Kodeksu cywilnego.

 

Testamenty wojskowe mogą sporządzać:

1)      żołnierze Sił Zbrojnych pełniący czynną służbę wojskową,

2)      pracownicy cywilni zatrudnieni w Siłach Zbrojnych,

3)      osoby cywilne towarzyszące Siłom Zbrojnym, a mianowicie:

a)      członkowie personelu stowarzyszenia "Polski Czerwony Krzyż" i innych stowarzyszeń udzielających pomocy wojskowej służbie zdrowia,

b)      osoby wykonujące czynności duszpasterskie w Siłach Zbrojnych,

c)      członkowie służb pomocniczych i inne osoby wykonujące świadczenia osobiste na rzecz Sił Zbrojnych.

Testament wojskowy może być sporządzony również przez inne osoby cywilne niż wymienione powyżej, jeżeli znajdują się na obszarze będącym pod wyłącznym zarządem organów wojskowych albo na jednostce pływającej Marynarki Wojennej lub na statku powietrznym należącym do Sił Zbrojnych.

 

Testament wojskowy może być sporządzony według jednej z następujących form:

 

1)      spadkodawca oświadcza swą ostatnią wolę ustnie sędziemu wojskowemu, który spisuje ją w protokole z podaniem miejsca i daty jego sporządzenia, odczytuje protokół spadkodawcy i sporządza o tym wzmiankę; następnie protokół podpisują spadkodawca
i sędzia, a jeżeli spadkodawca nie może się podpisać, sędzia wojskowy powinien zamieścić w protokole uwagę wyjaśniającą powód braku podpisu spadkodawcy;

 

2)      spadkodawca oświadcza swą ostatnią wolę ustnie w obecności dwóch świadków jednocześnie obecnych, z których jeden spisuje wolę spadkodawcy, podając miejsce
i datę jej spisania, a następnie tak sporządzony testament podpisują spadkodawca i dwaj świadkowie;

 

3)      jeżeli spadkodawca nie może się podpisać, oświadcza ustnie swą ostatnią wolę
w obecności trzech świadków jednocześnie obecnych, z których jeden spisuje wolę spadkodawcy podając miejsce i datę jej spisania wraz z wyjaśnieniem powodu braku podpisu spadkodawcy; tak sporządzony testament po odczytaniu go spadkodawcy
i dokonaniu o tym wzmianki podpisują wszyscy trzej świadkowie.

 

Ponadto w razie obawy rychłej śmierci spadkodawcy wskutek odniesionych ran lub choroby albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie którejkolwiek z określonych powyżej form testamentu wojskowego jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, testament wojskowy może być sporządzony również w tej formie, że spadkodawca oświadcza swą ostatnią wolę ustnie wobec dwóch świadków, choćby niejednocześnie obecnych; stwierdzenie treści takiego testamentu może nastąpić w sposób przewidziany w art. 952 § 2 i § 3 Kodeksu cywilnego.


Poniedziałek, Kwiecień 30, 2018, 12:31 | Brak komentarzy »

Zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990r., Nr 54, poz. 310) zwanej dalej ustawą o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także:

1)      okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka;

2)      przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem;

3)      przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Z analizy powyższych przepisów jest oczywiste, że do omawianego przypadku nie mają zastosowanie dwa pierwsze punkty. Należy zatem rozstrzygnąć, czy osoba pracująca
w gospodarstwie swoich dziadków może być uznana za domownika, dziadka lub babci.

            Pojęcie "domownik" nie zostało zdefiniowane we wskazanej wyżej ustawie o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Odsyła ona natomiast do znaczenia tego pojęcia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (T. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 277 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą
o ubezpieczeniu społecznym rolników, która obowiązuje od 01.01.1991r. Według treści jej
art. 6 pkt 2 przez domownika - rozumie się osobę bliską rolnikowi, która:

a) ukończyła 16 lat,

b) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie,

c) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Udzielając odpowiedzi na pytanie, czy pracownikowi należy doliczyć do stażu pracy okres pracy przypadający po 01.01.1991r., w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym swoich dziadków położonym w tej samej miejscowości należy udzielić odpowiedzi twierdzącej jeśli praca ta spełnia wyżej wymienione warunki. Analizując powyższy przepis ustawy
o ubezpieczeniu społecznym rolników należy na wstępie zauważyć, iż nie ulega wątpliwości, że wnuk jest osobą bliską dla swoich dziadków. Zatem jeśli taki wnuk pracuje w gospodarstwie rolnym swoich dziadków po ukończeniu 16 roku życia, pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie ich gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, a ponadto stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związany
z dziadkami stosunkiem pracy to taki okres pracy wnuka w gospodarstwie rolnym dziadków należy doliczyć do stażu jego pracy od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające
ze stosunku pracy.

Na gruncie omawianego przepisu może budzić jednak wątpliwości, co należy rozumieć przez zamieszkiwanie w bliskim sąsiedztwie. Wobec tego wyjaśnić trzeba, iż bliskie sąsiedztwo w tym znaczeniu oznacza zamieszkiwanie na tyle blisko gospodarstwa rolnego, aby w każdej chwili można było przystąpić do wykonywania czynności - pracy, a więc może to oznaczać zamieszkiwanie w bezpośrednim sąsiedztwie, klika domów dalej lub w tej samej miejscowości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010r., II Sa/Wa 136/10, wyrok SO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 maja 2014 r., V U 921/13). Kolejną przesłanką, którą osoba bliska,
w tym przypadku wnuk, musi spełnić, aby jego praca w gospodarstwie rolnym dziadków mogła być doliczona do jego stażu pracy, jest wykonywanie przedmiotowej pracy w sposób stały. Dlatego też prace wykonywane dorywczo, okazjonalnie nie spełniają powyższego wymogu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 października 2006 r., II UK 42/06 wskazał, iż miernikiem stałości pracy w gospodarstwie rolnym nie jest czas realizacji obowiązków, ale potrzeby związane z jego prowadzeniem. Wymiar czasu pracy domownika ma być stosowny do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego, zgodnie z jego strukturą, przy uwzględnieniu jego obszaru oraz ilości pracujących w nim osób, przy czym wystarczające dla uznania pracy domownika w gospodarstwie rolnym za stałą jest wykonywanie w jej przebiegu wszystkich zabiegów agrotechnicznych związanych z prowadzoną produkcją w rozmiarze dyktowanym potrzebami i terminami tych prac oraz używaniem ułatwiającego te prace sprzętu. Podobnie orzekł SN w wyroku z dnia 21 kwietnia 1998 r., II UKN 3/98.


(c)2017, All Rights Reserved 2017 FUNDACJA TAURUS
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem
free website
built with
kopage