Blog

Na niniejszym blogu znajdziesz krótkie informacje dotyczące najczęściej zadawanych pytań w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Wpisy na blogu nie stanowią gotowych porad prawnych. Aby uzyskać więcej informacji dotyczących Twojego problemu przyjdź na konsultację prawną (dane adresowe w zakładce:  Kontakt) - pod warunkiem spełniania kryteriów do otrzymania nieodpłatnej pomocy prawnej (informacje w zakładce - Nieodpłatna Pomoc Prawna). 
środa, Październik 10, 2018, 12:04 | Brak komentarzy »

Niniejszy post ma na celu przede wszystkim wyjaśnić, jak należy właściwie oznaczyć środek odwoławczy od poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu cywilnym. Mylne oznaczenie „apelacji” jako „zażalenia” lub inne zatytułowanie środka odwoławczego wnoszonego do sądu, np. jako „odwołanie”, a także zaniechanie oznaczenia środka odwoławczego, nie spowodują wstrzymania jego rozpoznania, pod warunkiem, że dopełnione zostaną wszelkie inne wymogi formalne związane z wniesieniem tego środka odwoławczego
do sądu

czytaj dalej:


środa, Październik 3, 2018, 14:32 | Brak komentarzy »

Zgodnie z art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.) oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Ww. obowiązek ma charakter alimentacyjny i wchodzi w zakres obowiązków wzajemnej pomocy oraz współdziałania dla dobra rodziny. czytaj dalej


Poniedziałek, Październik 1, 2018, 12:53 | Brak komentarzy »

Z dniem 9 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1104). Główne zmiany wprowadzone ww. nowelizacją to:

1)      skrócenie terminu przedawnienia roszczeń - dotychczas jeżeli przepis szczególny nie stanowił inaczej, termin przedawnienia wynosił 10 lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 3 lata. Nowelizacja Kodeksu cywilnego skróciła dziesięcioletni okres przedawnienia do lat 6, przy pozostawieniu regulacji, zgodnie z którą dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej termin przedawnienia wynosi 3 lata, czytaj dalej


środa, Wrzesień 26, 2018, 08:24 | Brak komentarzy »

 

Ustalenie ojcostwa w przypadku dziecka urodzonego poza małżeństwem

Jeśli rodzice dziecka nie są małżeństwem istnieją dwa sposoby ustalenia, że ojcem dziecka jest dany mężczyzna:

1. uznanie dziecka w urzędzie stanu cywilnego,

2. ustalenie ojcostwa w sądzie.

Czytaj dalej


Wtorek, Wrzesień 25, 2018, 09:16 | Brak komentarzy »

 

Uszkodzenia ciała wywołane poślizgnięciem się na chodniku lub oberwaniem sopli lodu z dachu budynku bardzo często są wynikiem zaniedbań konkretnych osób lub instytucji, odpowiedzialnych za właściwe utrzymanie obiektu, na terenie którego doszło do wypadku. Określenie podmiotu odpowiedzialnego za należyte utrzymanie chodnika lub budynku w czasie zimy wymaga ustalenia kilku okoliczności. Czytaj dalej


Czwartek, Lipiec 19, 2018, 07:45 | Brak komentarzy »

Niniejsze opracowanie ma na celu wyjaśnienie, jak należy właściwie oznaczyć pismo wnoszone do sądu w poszczególnych sprawach rozpoznawanych w postępowaniu cywilnym.


Na wstępie wypada zauważyć, że zgodnie z brzmieniem art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c., mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Tym samym mylne oznaczenie „pozwu” jako „wniosek” lub inne zatytułowanie pisma wnoszonego do sądu, np. jako „prośba”,
a także zaniechanie oznaczenia pisma, nie spowodują wstrzymania jego rozpoznania, pod warunkiem, że dopełnione zostaną wszelkie inne wymogi formalne związane z wniesieniem tego pisma do sądu.

Poniższe opracowanie dotyczy wyłącznie pism inicjujących postępowania w sprawach
cywilnych w pierwszej instancji. Należy jednak pamiętać, iż niejednokrotnie strony konkretnego postępowania w jego toku, mogą, a niekiedy nawet na polecenie sądu, muszą składać dodatkowe pisma stanowiące wnioski dowodowe, odpowiedzi na wezwania sądu bądź pisma przygotowawcze.
Z tego względu na uwagę zasługuje art. 207 k.p.c., w świetle którego:  

§ 1 Pozwany może przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę wnieść odpowiedź na pozew.

§ 2 Przewodniczący może zarządzić wniesienie odpowiedzi na pozew w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż dwa tygodnie.

§ 3 Przewodniczący może także przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę zobowiązać strony do złożenia dalszych pism przygotowawczych, oznaczając porządek składania pism, termin, w którym należy je złożyć, i okoliczności, które mają być wyjaśnione. W toku sprawy złożenie pism przygotowawczych następuje tylko wtedy, gdy sąd tak postanowi, chyba że pismo obejmuje wyłącznie wniosek o przeprowadzenie dowodu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. 

            Przywołane powyżej przepisy dotyczące procesu, z mocy art. 13 § 2 k.p.c., stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w k.p.c., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

  I.            PROCES.

Pismem inicjującym postępowanie sądowe w trybie procesowym jest pozew.

Do najczęściej spotykanych pozwów należą pozwy o świadczenia pieniężne, tzw. pozwy o zapłatę. Gdy sprawa dotyczy:

1)      roszczenia wynikającego z umowy, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności rzeczy sprzedanej konsumentowi z umową, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty;

2)      zapłaty czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat
z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu,

to taka sprawa może zostać rozpoznaną w postępowaniu uproszczonym - art. 5051 - 50514 k.p.c., w którym pozew, odpowiedź na pozew, sprzeciw od wyroku zaocznego i pismo zawierające wnioski dowodowe powinny być sporządzone na urzędowych formularzach. Urzędowe formularze pism procesowych zostały określone w powołanym na wstępie rozporządzeniu. Są one dostępne w sądach i Internecie, m.in. na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości:

https://bip.ms.gov.pl/pl/formularze/formularze-pism-procesowych-w-postepowaniu-cywilnym/

Formularze mogą być wykorzystywane także w innych sprawach o zapłatę. Warto pamiętać,
że wniesienie pozwu na formularzu powoduje, iż dalsze pisma, np. odpowiedź na pozew, powinny również zostać złożone na stosownym formularzu.

Do przykładowych pozwów z zakresu prawa rodzinnego należą:

-        pozew o ustalenie ojcostwa / macierzyństwa,

-        pozew o zaprzeczenie ojcostwa / macierzyństwa,

-        pozew o rozwód,

-        pozew o orzeczenie separacji,

-        pozew o unieważnienie małżeństwa,

-        pozew o ustanowienie rozdzielności majątkowej między małżonkami,

-        pozew o rozwiązanie przysposobienia,

-        pozew o alimenty,

-        pozew o zmianę obowiązku alimentacyjnego (tj. obniżenie / podwyższenie alimentów bądź uchylenie obowiązku alimentacyjnego).

Do przykładowych pozwów z zakresu prawa rzeczowego należą: 

-        pozew o wydanie nieruchomości (skarga windykacyjna),

-        pozew o zakazanie naruszenia prawa własności (skarga negatoryjna),

-        pozew o ochronę naruszonego posiadania,

-        pozew o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionej
w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.

Do przykładowych pozwów z zakresu prawa spadkowego należą: 

-        pozew o zachowek,

-        pozew o ustalenie nieważności testamentu.

Do przykładowych pozwów wynikających z postępowania egzekucyjnego należą:

-        pozew o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

-        pozew o zwolnienie od egzekucji.

 

II.             POSTĘPOWANIE NIEPROCESOWE.

 

Pismem inicjującym postępowanie sądowe w trybie nieprocesowym jest wniosek.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa osobowego należą:

-        wniosek o ubezwłasnowolnienie,

-        wniosek o uznanie za zmarłego.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa rodzinnego należą:

-        wniosek zawierający zgodne żądanie małżonków o orzeczenie separacji,

-        wniosek o zniesienie separacji,

-        wniosek o udzielenie zezwolenia na zawarcie małżeństwa osobie, która nie ma wymaganego wieku,

-        wniosek o zawieszenie władzy rodzicielskiej,

-        wniosek o pozbawienie władzy rodzicielskiej,

-        wniosek rodziców o zezwolenie im na dokonanie czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletniego dziecka,

-        wniosek o przysposobienie,

-        wniosek o uregulowanie kontaktów z małoletnim dzieckiem.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa rzeczowego należą:

-        wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości,

-        wniosek o zniesienie współwłasności.

Do przykładowych wniosków inicjujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa spadkowego należą:

-        wniosek o stwierdzenie nabycia spadku,

-        wniosek o dział spadku,

-        wniosek o przyjęcie oświadczenia o odrzuceniu spadku.

Do przykładowych wniosków wynikających z postępowania egzekucyjnego należą:

-        wniosek o nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu sądowemu,

-        wniosek o ponowne wydanie tytułu wykonawczego zamiast utraconego.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 1360); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 kwietnia 2012 roku w sprawie określenia wzorów i sposobu udostępniania urzędowych formularzy pism procesowych w postępowaniu cywilnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 723 z późn. zm.).


środa, Lipiec 18, 2018, 08:06 | Brak komentarzy »

Tym razem - wyjątkowo - na blogu przedstawiamy opinię prawną, na temat wyliczania stażu pracy w gospodarstwie rolnym. Poniżej kazus. 

Zagadnienie prawne na tle ustawy  z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990r., Nr 54, poz. 310) dotyczące wliczania pracownikowi do stażu pracy, okresu pracy
w gospodarstwie rolnym swoich rodziców przypadający od 11.07.1987r. do 30.06.1990r., jeśli w okresie tym uczęszczał on do szkoły średniej.

Stan faktyczny:

Pracownik jednostki samorządu terytorialnego w okresie od 11.07.1987r. do 30.06.1990r. mając ukończone 16 lat, pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, pozostawiając
z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym oraz jednocześnie uczęszczał do szkoły średniej.

Stan prawny:

1.      Art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy zwanej dalej ustawą z 1990r. stanowi, że ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

2.      Art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (T. jedn. Dz. U. z 1989r., Nr 24, poz. 133 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą z 1982r. stanowi, że przez użyte w ustawie określenie "domownicy" rozumie się członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania.

3.      § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1988r., Nr 2, poz. 10 z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z 1983r. stanowi, że przy ustalaniu obowiązku ubezpieczenia domowników uznaje się, że praca domownika nie stanowi głównego źródła utrzymania, jeżeli domownik między innymi kształci się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej. 

Pojęcie "domownik" nie zostało zdefiniowane we wskazanej wyżej ustawie z 1990r. Odsyła ona natomiast do znaczenia tego pojęcia w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.


Od 01.01.1983r. do 01.01.1991r. obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Według treści jej art. 2 pkt 2 przez określenie "domownicy" rozumie się członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania. Zauważyć również należy, że w ustawie z 1982 r. nie wskazuje się kiedy praca w gospodarstwie rolnym stanowi główne źródło utrzymania członka rodziny. Wprawdzie można byłoby w tym przypadku posiłkować się § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r., który stanowi, że przy ustalaniu obowiązku ubezpieczenia domowników uznaje się, że praca domownika nie stanowi głównego źródła utrzymania, jeżeli domownik między innymi kształci się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej, ale trzeba mieć na uwadze, iż przepis ten stanowi, że ma on zastosowanie przy ustalaniu obowiązku ubezpieczenia. Należy zatem uznać, że treść tego przepisu zawęża jego stosowanie dla konkretnego celu tj. ustalania obowiązku ubezpieczenia. Podkreślenia również wymaga to, że ustawa z 1990r. odsyła do stosowania przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin w zakresie definiowania pojęcia „domownika”,
a nie tłumaczenia tego, kiedy praca domownika nie stanowi jego głównego źródła utrzymania, a takie tłumaczenie zawiera § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r. Wynika stąd, że stosowanie ww. rozporządzenia do dalszego rozbudowywania definicji domownika znajdującej się w art. 2 pkt 2 ustawy z 1982 r. jest bezpodstawne, gdyż nie znajduje podstaw prawnych w ustawie z 1990r., z uwagi na to, iż wykracza poza zakres odesłania do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników i ich rodzin zawartego w jej art. 1 ust. 1 pkt 3. Marginalnie można zwrócić uwagę, że gdyby stosować tłumaczenie głównego źródła utrzymania z rozporządzenia z 1982r. to powstaje pytanie, co w takim przypadku stanowi główne źródło utrzymania osoby, która dopiero pobiera naukę w szkole ponadpodstawowej i pracuje w gospodarstwie rolnym swoich rodziców.

Ponadto w świetle licznego orzecznictwa sądowego błędne jest twierdzenie, że członek rodziny rolnika nie może być w okresie obowiązywania ustawy z 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, uznany za domownika pracującego w gospodarstwie rolnym swoich rodziców z uwagi
na naukę w szkole ponadpodstawowej lub wyższej (wyrok NSA z dnia 22 października 2010r., I OSK 650/10; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 września 2011r., II Sa/Ke 428/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.03.2013r.; II Sa/Wa 224/13, wyrok WSA w Warszawie  z dnia 7 listopada 2012r., II SA/Wa 1418/12).

Wniosek końcowy:

Reasumując, należy przyjąć, że pracownik, który pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców w okresie od 11.07.1987r. do 30.06.1990r. był domownikiem w rozumieniu ustawy z 1982r. niezależnie od faktu kształcenia się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej, jeśli spełniał wymienione w art. 2 pkt 2 tej ustawy przesłanki. W związku z powyższym  do jego stażu pracy w takim przypadku należy doliczyć ww. okres jego pracy w gospodarstwie rolnym.

Radca prawny

Halina Woźniak - Hendrysiak

 


Czwartek, Czerwiec 28, 2018, 13:55 | Brak komentarzy »

Zgodnie z zasadą równości stron w postępowaniu egzekucyjnym komornik ma obowiązek zawiadomić dłużnika, że na wniosek wierzyciela wszczął wobec niego egzekucję. Takie zawiadomienie ma zapewnić dłużnikowi ewentualne podjęcie kroków prawnych dla obrony swych interesów – przykładowo dłużnik może złożyć do sądy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego jeśli dopiero z zawiadomienia dowiedział się o podjęciu wobec niego działań zmierzających do egzekucji długu. Jeśli dłużnik udowodni, że nie mógł bronić swoich interesów z uwagi na brak prawidłowego doręczenia mu np. wydanego przez sąd nakazu zapłaty może podjąć skutecznie działania w tym celu.

Warto wskazać, że w bardzo wielu przypadkach okazuje się, że roszczenie było już przedawnione, a tylko brak zarzutu po stronie pozwanej (dłużnika) w trakcie postępowania sądowego spowodowało, że został wydany nakaz zapłaty stanowiący dla wierzyciela podstawę złożenia wniosku o prowadzenie egzekucji.

Należy pamiętać, że zasada równości stron obejmuje także ochronę praw wierzyciela. Stąd w celu zwiększenia skuteczności egzekucji i ograniczeniu niepożądanych działań dłużnika nie informuje się dłużnika o np. nadaniu klauzuli wykonalności na wyrok.

Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji zgodnie z art. 805 k.p.c., powinno zawierać między innymi:

- treść tytułu wykonawczego,

- sposób prowadzenia egzekucji,

- pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienie środka zaskarżenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności w przypadku gdy podstawą egzekucji jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Konsekwencją naruszenia dyspozycji zawartej w art. 805 k.p.c., w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, może być  nieważność postępowania. Organ egzekucyjny w określonych sytuacjach poucza dłużnika także o treści innych przepisów, które służą ochronie jego praw.

I tak np. wskazuje się na art 168  k.p.c., który stosuje się w przypadku gdyby strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, i że sąd na jej wniosek postanowi o jego przywróceniu. Pouczenie może także wskazywać na treść art. 8203 .

Komornik zawiesza na wniosek dłużnika postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego w postaci zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wyroku zaocznego, nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym, upominawczym albo elektronicznym postępowaniu upominawczym, jeżeli dłużnik przedstawi zaświadczenie określone w art. 139 § 5, z którego wynika, że wyrok zaoczny lub nakaz zapłaty został doręczony na inny adres aniżeli miejsce zamieszkania dłużnika ustalone w postępowaniu egzekucyjnym.

W tym miejscu wskazać należy, że wszczęcie egzekucji następuje wyłącznie poprzez dokonanie pierwszej czynności wobec dłużnika, a nie np. przez wezwanie wierzyciela do uzupełnienia braków wniosku o wszczęcie egzekucji.

Pierwszą czynnością egzekucyjną w egzekucji świadczeń pieniężnych będzie np. zajęcie określonego składnika majątku dłużnika (środki na koncie bankowym), w przypadku zaś czynności zajęcia świadczeń niepieniężnych czynnością taką będzie np. odebranie rzeczy dłużnikowi, wezwanie go do dobrowolnego wykonania czynności, wyznaczenie dłużnikowi terminu do wykonania tej czynności.

Analiza doręczonego zawiadomienia o wszczętej egzekucji i niezwłoczne podjęcie właściwych kroków może ochronić dłużnika przed nieuprawnionymi w wielu wypadkach żądaniami lub skutecznie je ograniczyć.


Poniedziałek, Czerwiec 25, 2018, 11:38 | Brak komentarzy »

Umowy zawierane przez konsumenta poza lokalem przedsiębiorstwa (tj. poza lokalem sprzedawcy) lub na odległość (np. przez Internet) można rozwiązać pod warunkiem przestrzegania ustalonych przez ustawodawcę zasad. Kwestie prawne w tym obszarze regulują szczegółowo przepisy ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta w art. 27 i następne.  

Przed zawarciem umowy poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość, a dokładnie najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową na odległość, przedsiębiorca musi wywiązać się z obowiązku poinformowania konsumenta – w sposób jasny i zrozumiały – o sposobie i terminie spełnienia świadczenia przez przedsiębiorcę oraz stosowanej przez przedsiębiorcę procedurze rozpatrywania reklamacji. Jest to bardzo ważne by konsument był poinformowany o tym, jakie ma prawa związane z odstąpieniem od umowy jeszcze na etapie poprzedzającym jej zawarcie.

W przypadkach umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość konsument ma prawo do skorzystania z prawa odstąpienia od umowy w terminie 14 dni.  Przy czym konsument nie ma najmniejszego obowiązku wskazywania sprzedawcy przyczyn, które stoją u podstaw odstąpienia od umowy.  Jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy, prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia upływu ustalonego w ustawie 14-stodniowego terminu.

Dodatkowo przepisy gwarantują, iż konsument nie ma z tego tytułu ponosić żadnych kosztów. Od tej zasady są trzy wyjątki:

- jeżeli konsument wybrał sposób dostarczenia rzeczy inny niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, przedsiębiorca nie jest zobowiązany do zwrotu konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów,

- konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia tych kosztów.

- jeżeli konsument wykonuje prawo odstąpienia od umowy po zgłoszeniu żądania zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2, ma obowiązek zapłaty za świadczenia spełnione do chwili odstąpienia od umowy (dotyczy to przypadku gdy wykonywanie usługi albo dostarczanie wody, gazu, energii elektrycznej, gdy nie są one dostarczane w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości, lub energii cieplnej ma się rozpocząć przed upływem terminu do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa).

Przewidziana w przepisach ustawy forma odstąpienia od umowy to forma pisemna. Oświadczenie można złożyć na formularzu dołączonym do ustawy o prawach konsumenta. Termin zachowany jest gdy oświadczenie zostanie wysłane przez upływem 14 dni. Przedsiębiorca może również umożliwić złożenie oświadczenia drogą elektroniczną.

 


Poniedziałek, Czerwiec 25, 2018, 09:11 | Brak komentarzy »

W chwili obecnej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. poz. 408), opłaty sądowe w sprawach cywilnych uiszcza się w formie:

1)      bezgotówkowej:

- przelewem na rachunek bankowy właściwego sądu,

- za pośrednictwem portalu e-Płatności dostępnego pod adresem https://oplaty.ms.gov.pl;

2)      wpłaty gotówkowej bezpośrednio w kasie sądu właściwego dla podjęcia czynności procesowej, z którą wiąże się uiszczenie opłaty sądowej, lub sądu, za pośrednictwem którego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wnosi się pismo podlegające opłacie sądowej;

3)      znaków opłaty sądowej:

- w formie papierowej, znaki można kupić w kasie sądu,

- w formie tzw. e-znaków, które można nabyć za pośrednictwem portalu e-Płatności dostępnego pod adresem https://oplaty.ms.gov.pl.

Papierowe znaki opłaty sądowej mogą być wykorzystywane do wyczerpania zapasów, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2018 r. Data ta jest końcem okresu przejściowego, który obowiązuje od dnia 1 stycznia 2017 r. i w którym obydwa rodzaje znaków, tj. e-znak oraz znak opłaty sądowej w papierowej postaci, funkcjonują równolegle.

Po 30 czerwca 2018 r.:

- nie będzie kontynuowana sprzedaż znaków opłaty sądowej w formie papierowej;

-nie będzie możliwy zwrot uprzednio nabytych i niewykorzystanych znaków w formie papierowej;

-dokonywanie  opłat  znakami  opłaty  sądowej  w  papierowej  formie  nie  będzie dopuszczalne (wyjątek będą stanowić opłacone papierowymi znakami pisma kierowane do sądu, nadane drogą pocztową najpóźniej 30  czerwca  2018  r., które wpłyną do sądu po  tym terminie - decyduje data stempla pocztowego).


(c)2017, All Rights Reserved 2017 FUNDACJA TAURUS
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem